Επειδή αυτός ο κόσμος είναι στο φτερό και ό,τι
έρχεται δεν μπορεί κανείς να το ξέρει
Ω, Φάντασμα, που το μυαλό μου κυνηγά
χρόνια και χρόνια, κατέβα απ1 τον ουρανό σ’ αυτήν
την τρεμάμενη σάρκα
άρπαξε το φευγαλέο μου μάτι στην απέραντη Αχτίνα
που δεν γνωρίζει όρια – Αχώριστε-Κυρίαρχε –
Γίγαντα έξω απ’ τον Χρόνο μ’ όλα του τα πεσμένα φύλλα
– Μεγαλοφυΐα του Σύμπαντος – Μάγε εν ανυπαρξία
όπου εμφανίζονται κόκκινα σύννεφα –
Ακατανόμαστε Βασιλέα των δρόμων που χάθηκαν
– Ακατάληπτο Άλογο που καλπάζει έξω απ’ το
νεκροταφείο –
Ηλιοβασίλεμα απλωμένο στις Κορδιλιέρες
και έντομο – Σκόρε του Ρόζου –
Θρηνώδε – Γέλιο χωρίς στόμα, Καρδιά που ποτέ
δεν είχε σάρκα να πεθάνει –
Υπόσχεση που δεν τηρήθηκε – Ανακουφιστής που
το αίμα του καίγεται σε ένα εκατομμύριο
τραυματισμένα ζώα –
Ω Έλεος, Καταστροφέα του Κόσμου,
Ω Έλεος, Δημιουργέ των Στηθωτών Ψευδαισθήσεων,
Ω Έλεος, κακόφωνο πολεμόγλωσσο περιστεράκι,
Έλα είσβαλλε στο κορμί μου με το σεξ του θεού”,
μπούκωσε τα ρουθούνια μου με της διαφθοράς
το άπειρο χάδι,
μεταμόρφωσε με σε γλοιώδη σκουλήκια
αγνής αισθητής υπερβατικότητας
Είμαι ακόμα ζωντανός,
κράξε τη φωνή μου με πιότερη ασχήμια
απ’ την πραγματικότητα
μια ψυχική ντομάτα
μίλα με τα εκατομμύρια στόματά Σου,
Μυριόγλωσση Ψυχή μου, Τέρας ή Αγγελος, Εραστής που
έρχεται να με γαμήσει για πάντα – Λευκή τήβεννος
στο Αόμματο Καλαμαράκι –
Κωλότρυπα του σύμπαντος μες στην οποία εξαφανίζομαι –
Ελαστικό Χέρι που μίλησε στον Κρέιν – Μουσική που
περνά μες στον φωνόγραφο χρόνων από μια άλλη
Χιλιετία –
Αυτί των κτιρίων της Νέας Υόρκης –
Εκείνο που πιστεύω – έχω δει – ψάχνω αδιάκοπα σε φύλλο
σκυλί μάτι – πάντα λάθος, έλλειψη – που με κάνει
να σκέφτομαι – Πόθε που με δημιούργησες,
Πόθε που κρύβω στο κορμί μου,
Πόθε που ξεπερνάς τον Βαβυλώνιο εφικτό κόσμο
που κάνεις την σάρκα μου να σκιρτά από οργασμό του
Ονόματός Σου που δεν γνωρίζω και ποτέ μα ποτέ
δεν θα προφέρω –
Μίλα στην Ανθρωπότητα και πες πως η μεγάλη καμπάνα
χτυπά πένθιμα ένα χρυσό τόνο σε σιδερένια μπαλκόνια
σε κάθε εκατομμύριο συμπάντων,
Είμαι ο προφήτης Σου έρχομαι σπίτι εδώ στον κόσμο
να ουρλιάξω ένα ανυπόφορο Όνομα μέσα απ’ τις 5
αισθήσεις μου, και την φοβερή έκτη μου,
που το Χέρι Σου γνωρίζει πάνω στον αόρατο φαλλό της,
Ειρήνη, Διαλύτη εκεί που μπερδεύω την ψευδαίσθηση,
Απαλόστομο Αιδοίο που εισχωρεί στο μυαλό μου
από ψηλά,
Περιστέρι της Κιβωτού μ’ ένα κλαδί Θανάτου.
Τρέλανε με, Θεέ είμαι έτοιμος για αποσύνθεση του
μυαλού μου, ατίμασε με μπρος στα μάτια της γης,
εφόρμησε στη μαλλιαρή καρδιά μου με τρόμο
φάε την ψωλή μου Αόρατο κόασμα του νεκρού βατράχου,
πήδα πάνω μου αγέλη των αγρίων σκυλιών
βγάζοντας σάλια φωτός, καταβρόχθισε το μυαλό σου
Μια ροή ατελείωτης συνείδησης
Φοβάμαι την υπόσχεσή σου πρέπει να κάνω ουρλιαχτό
την προσευχή μου με φόβο –
Κατέβα Ω φως Δημιουργέ και Καταπότη της
Ανθρωπότητας,
διέλυσε τον κόσμο μες στην τρέλα του των βομβών και
των φόνων,
Ηφαίστεια σάρκας πάνω απ’ το Λονδίνο, στο Παρίσι
μια βροχή από μάτια-φορτηγά με καρδιές αγγέλων
πασαλείφουν τους τοίχους του Κρεμλίνου –
ο σκούφος του φωτός στη Νέα Υόρκη –
μυριάδες πόδια όλο πετράδια
στις ταράτσες του Πεκίνου –
πέπλα ηλεκτρικού αερίου κατέρχονται πάνω στην Ινδία –
πόλεις Βακτηρίων εισβάλλουν στον εγκέφαλο –
η Ψυχή διαφεύγει στα λαστιχένια κουνάμενα στόματα
του Παραδείσου –
Αυτό είναι το Μέγα Κάλεσμα, αυτός είναι ο Συναγερμός
του Αιώνιου Πολέμου, αυτό είναι το κλάμα του Μυαλού
σκοτωμένου στα Νεφελώματα,
αυτή είναι η χρυσή Καμπάνα της Εκκλησίας που ποτέ δεν
έχει υπάρξει, αυτή είναι η βουή στην καρδιά της ηλιαχτίδας,
αυτή είναι η σάλπιγγα του Σκουληκιού στο Θάνατο,
Έκκληση του κουλού, ευνουχισμένου, που αρπάζει της
Ελεημοσύνης το χρυσό σπόρο της Μελλοντικότητας
μέσα απ’ τον σεισμό και το ηφαίστειο του κόσμου –
φτυάρισε τα πόδια μου κάτω απ’ τις Άνδεις, πιτσίλισε
τα μυαλά μου στο ΕΜΠΑΪΡ ΣΤΕΪΤ ΜΠΙΛΝΤΙΝΓΚ,
σκέπασε
την κοιλιά μου με χέρια βρύων, γέμισε τ’ αυτιά μου
με τον
κεραυνό σου,
τύφλωσε με, με προφητικά ουράνια τόξα
Για να γευθώ το σκατό της Ύπαρξης επιτέλους,
για να αγγίξω τ’ αχαμνά Σου στο φοινικόδεντρο,
για να μπει στο στόμα μου η αχανής Αχτίνα της
Μελλοντικότητας
για να σημάνει την Παντοτινά Αγέννητη Δημιουργία Σου,
Ω Ωραιότητα αόρατη στον Αιώνα μου!
Για να ξεπεράσει η προσευχή μου την αντίληψή μου,
για να αποθέσω την ματαιοδοξία μου στα πόδια Σου,
για να μη φοβάμαι πλέον την Κρίση για τον Άλλεν
αυτού του κόσμου
γεννημένου στο ΝΙΟΥΑΡΚ ερχόμενου στην Αιωνιότητα
στη Νέα Υόρκη κλαίγοντας ξανά στο Περού για ανθρώπινη
Γλώσσα για να ψάλλω το Ανείπωτο,
για να ξεπεράσω τον πόθο για υπέρβαση
και να εισέλθω στο γαλήνιο νερό του σύμπαντος
για να τα βγάλω πέρα μ’ αυτό το κύμα,
να μην πνιγώ για πάντα στον κατακλυσμό της φαντασίας μου
για να μη σκοτωθώ μέσα απ’ την ίδια την τρελή μαγεία μου
αυτό το έγκλημα τιμωρείται στις σπλαχνικές φυλακές
του Θανάτου,
οι άνθρωποι καταλαβαίνουν την ομιλία μου εξ αιτίας
της δικής τους άσπλαχνης καρδιάς,
οι προφήτες με βοηθούν με Διακηρύξεις,
τα Σεραφείμ επευφημούν το όνομα Σου,
Εσύ με μιας με το πελώριο Στόμα του Σύμπαντος
κάνε το κρέας ν’ αποκριθεί.