φύσα αέρα
να μου παίρνεις τα μαλλιά
σ’ άγνωστες κατευθύνσεις
προς τις μνήμες
τις πτερόεσσες

προβολείς αυτοκινήτων
με στραβώνουν κατάματα
σ’ αυτές τις θύμησες
της παιδικότητας

κοιμώμενος σ’ ακοίμητες νύχτες
ονειρευόμενος σε μη ονειρευτές μέρες
αλλά βρέθηκα ξάγρυπνος

ο καθένας μπορεί να δει
το όνειρό του
σε μια βιτρίνα
τα ξερά φύλλα στροβιλίζονται
σ’ έναν ήσυχο δρόμο
με σκοτεινιά και ψίθυρους

έτσι κι αλλιώς
δύο όμοιες καρδιές
είναι σαν το ομώνυμα
που απωθούνται

και φτάνουμε στην κάθε μέρα
που ξεπληρώνουμε
μικρές προθεσμίες