Να ‘ρθείς
Γυναίκα
επιτέλους το βράδυ.

Τα πράγματα
μέσα μας

θά ‘χουνε κρυφτεί
κι ο Τόπος γυμνός,
μοναδικά ντυμένος,
θα μνημονεύει
τα ονόματά μας.

«Χρυσάνθη,
Χρυσάνθη,
Χρυσάνθη…»

Από τις εξουσίες·
θα υπάρχουμε
μονάχα Εμείς
με τα τελευταία
προσωπικά μας
είδη
τα μέλη του κορμιού
ανακατεμένα
με τον ήχο μας.

Και θα συζητάμε,
θα συζητάμε μεγαλόφωνα,
στη μέση των δρόμων
σ’ ανοιχτή συνέλευση.

Εδώ
ζωή
Μίλησα.
Είπα για μας,
για τη φωνή μας.
τη πράξη μας.

*Από την ποιητική συλλογή “Η Πράξη”, Πύργος 1985.