Αν κοιτάξεις κατάματα το είδωλό σου
θ’ ακούσεις εκκλήσεις βοήθειας
διαμαρτυρίες πρωτόφαντες
κομμάτια ανθρωπιάς να ξεπετάγονται
από το περιτύλιγμά τους.

Θα δεις πλήθη να ξεγλυστρούν
σ΄ αγαλμάτινες συνοικίες
οι γέροντες να ξερνούν βήχα και βρισιές
για τη ζήση τους πού ‘φυγε
θα δεις στην κεντρική πλατεία
το μεγάλο ρολόι
να βιάζεται από τους περιπτεράδες
που διαλαλούν το τίποτα.

Ο χρόνος μας λυμαίνεται
γαντζωνόμαστε σ’ όσα ‘φύγαν
πασχίζοντας να καταστείλουμε
κάθε απόπειρα μελλοντολογίας
καταπατώντας κάθε ιδανικό
πλάνας ακύρωσης.

Το μέλλον δεν έρχεται πιο κοντά
όταν κλείνουμε τα μάτια
στα εγκλήματα
στο άπειρο
η ζωντάνια δεν επέρχεται
όταν αφυπνιζόμαστε ξαφνικά
μέσα από τη ζέστη μας.

Θά ‘ρθει την ώρα
που το κάθε κόκκινο
και το κάθε μαύρο
θ’ αντισταθεί στο ξεθώριασμα
των ιδεών των άδειων από λέξεις
στα στεγνά βάθη της μνήμης.