Ξέρεις την ορμή του βίου μας,
τι θέρμην έχει, τι ηδονή υπερτάτη
ΚΑΒΑΦΗΣ

Το σπίτι δεν βλέπει στη θάλασσα,
δεν έχει κήπους ούτε συντριβάνια,
μονάχα κτίρια σιωπηλά,
ωχρά μονοπάτια, και το βράδυ
πέφτει σαν λάμψη ξαφνική
του καθρέφτη. Κι όλα περισσεύουν.

Έμεινα πίσω, πίσω απ’ τον εαυτό μου,
στη θύμηση, κι απόψε επιστρέφουν
με της επιθυμίας τη χάρη που τα ζωντανεύει
εκείνα τα σώματα που τόσο αγάπησα,
που τόση πρόσφεραν στα μάτια μου αφοσίωση.

Υπομένω τη λάμψη που είχαν εκείνα τα χείλη:
με αγκαλιάζει ένα τραγούδι εχθρικό.

*Μετάφραση Νίνα Αγγελίδη
**Από το βιβλίο “Με τον τρόπο του Καβάφη – 20 ξένα ποιήματα”, εκδ. Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη 1999.