Α.

τα έβγαλα και τα άφησα ανάμεσα στα βιβλία,
όμως επέμεναν στο βλέμμα μου…
ένας κόσμος ξεδιπλώθηκε και πάλι
από τους καθρέπτες των γυαλιών μου..
ξετύλιξα ξανά δυο μάτια που με μάτωσαν
ώσπου ήρθαν και άλλα δυο μάτια,
ακόμη πιο ανέφικτα…
τούτα με ακρωτηρίασαν…
βαδίζω μόνη στο Γολγοθά προσπαθώντας να ξεφύγω
από το άγγιγμα των χεριών που τόσο νοσταλγώ
πασχίζοντας να θάψω τα αισθήματά μου…

πόσες φορές πέθανα σε κείνη την αγκαλιά;

Σφαδάζω τούτο το χαρτί, τούτο το μελάνι
που ρέει καταρράχτης από το αίμα μου

Είστε κι οι δύο δυο ανέφικτες αγκαλιές!
μα, ίσως ευθύνεται η νύχτα που σκεπάζει και πάλι
τα δακρυσμένα μου βλέφαρα…

σα χαμένη ταξιδιώτης αναζητώ τις νύχτες
μες το δάσος το φεγγάρι
για να βρω και πάλι το δρόμο μου…
να κοιμηθώ στα ονειρικά Σου πόδια
ξεφεύγοντας από τον κόσμο των ανθρώπων που με μαστιγώνουν…

κάθε βήμα των χεριών μου στην αχανή άβυσσο
με βυθίζει περισσότερο στο μονοπάτι,
μακριά από το πλήθος κι εκείνη την αγκαλιά,
ενώ οι “σταλαγμίτες” που αφήνω αέναα στο διάβα μου
σιγοψιθυρίζουν μες τα όνειρά μου
“αν ήταν εφικτή”…

Νέττα

A.

i took them off and left them among the books
but they persisted in my gaze…
a world unfolded once more
through the mirrors of my glasses…
i unfolded again a pair of eyes that made me bleed
until another pair of eyes came along,
even more elusive…
that was the one that mutilated me…
i walk alone through the Cavalry, in an attempt to get away
from the touch of the hands that I so long for
striving to bury my feelings..

how many times did I die in those arms?

I writhe, this piece of paper, this ink
that flows freely through my blood

You are both unattainable embraces!
but perhaps it is the night that is responsible for veiling once again
my tearful eyelids…

like a lost traveller I look for the moon
in the woods at night
to once again find my way..
to sleep at your dreamlike feet
getting away from the world of people who whip me..

every step of my hands in the vast abyss
makes me sink deeper into the path
away from the crowd and those arms
while the stalagmites I endlessly leave in my wake
whisper in my dreams
“if it was feasible”…