στα εργοτάξια των χαμένων ελπίδων
ανάμεσα σε νταμάρια άχρωμων χαραυγών
σε λαξευμένες προσόψεις ημιτελών νοσοκομείων
σ’ εγκαταλελειμένα γιαπιά
πάνω σε φρεσκοπλημένα πεζοδρόμια
στις γωνίες που αφήνουν άδειες οι καστανάδες
σε προαύλια σχολείων τα μεσάνυχτα
σε κήπους μοναστηριών μετά τον όρθρο
και πριν τον τελευταίο ήχο της καμπάνας

σε ψάχνω.

*Αναδημοσίευση από το http://perpetualresidence.wordpress.com