Πασχίζεις να καταργήσεις όσα δεν καταργούνται
συμπράτεις ακόμα και με τον εχθρό σου
για να πετύχεις έστω μιαν αναπνοή
την υποψία μιας αθώρητης οπτασίας
που τρίζει στ’ αυτιά σου και παγιδεύει τα μηνίγγια σου

σέρνεις τα βήματά σου σε μέρη άγνωστα
με οδικές αρτηρίες εγκατάλειψης
και δέντρα απομιμήσεις
με μόλις σχηματισμένες τις θωριές τους

όλα όσα βρίσκονται στην άλλη όχθη
ανακηρύσσονται αντίπαλοί σου
και πηγαινοέρχονται φρουροί σε μεθορίους
αμετανόητοι και απειλητικοί
όπως τα κυρτά σπαθιά στα χέρια των Αγαρηνών

ούτε να κοντοσταθείς δεν μπορείς
θα μοιάζει προδοσία αναίμακτη
με τις φλέβες ξέμακρες από το είναι σου

προσπαθείς να διαβείς την τάφρο
που σε χωρίζει από τη ζωή
αλλά τα μονοπάτια καίγονται
και μένεις μετέωρος
με αισθήματα τρεμάμενα
επιφάνειες που τρεκλίζουν
και συνθήματα που δεν απηχούν

Ο εμφύλιος έχει πια κριθεί…