Κάθε μέρα

Ρυτιδιασμένα μάτια
βλέμμα θολό
σακατεμένη αγάπη που
αγκομαχάς κάθε μέρα,
σε στενά υγρά δρομάκια
εκπορνεύεσαι
απ’ ανθρώπους μικρούς
τρέχει το αίμα σου
ρυάκι θολό στον κατήφορο
καθώς πεθαίνεις
άλλη μια φορά
για να ξαναγεννηθείς.
Αύριο.

Τέλος

Συντριμμένος
βαδίζει τον δρόμο του ολέθρου
οι λέξεις βγαίνουν ματωμένες
ζωντανές κι άλλες νεκρές,
δύσκολη γέννα,
θέλουν να πλυθούν
θέλουν χάδια
θέλουν αέρα
και το φιλί της ζωής
θα χτίσουν το θάνατό του
έτσι
μέσα σε λέξεις θέλει
να πεθάνει
μέσα στις λέξεις του
μόνος
όπως έζησε
πενήντα χρόνια τώρα
με λίγα κεράκια εξαιρέσεις
τη μαγκούφα ζωή του
δαφνοστεφανωμένος
ποιητής
που σύρθηκε ατέλειωτα
στο χώμα
ηττημένος νικητής
ετοιμάζει την αναχώρησή του
πλέον
αφού τον νίκησε
το χτικιό του κόσμου
αυτόν
τον δυνατό κι αγέρωχο
κάθε μέρα λίγο – λίγο
κόκκο με κόκκο
γύρισε τούμπα την κλεψύδρα του
και είπε: ¨Φτάνει πια!
Δεν αξίζει να γράφω
τίποτα για κανέναν!¨
Ερινύες τώρα τα
παιδικά του όνειρα
οι αγάπες τα θέλω
περνούν μπροστά του
τάχιστα
όλη του η ζωή
κι η ψυχή του
κονεύει να βγει
εκεί σ’ ένα καλύβι ερημικό
που διάλεξε να ζει και να πεθάνει.

*Ο Γρηγόρης Σακαλής γεννήθηκε και ζει στο Στήμαχο Νάουσας. Σπούδασε Νομικά στο Α.Π.Θ. Έχει εκδώσει τις συλλογές ¨Κίβδηλος Καιρός¨ (2008) και ¨Θαμμένος στην άμμο¨ (2010) από τις εκδόσεις Πλανόδιον. Έχει συμμετάσχει σε ανθολογία των εκδόσεων Ενδυμίων 2012.