(… )
Μαντρωμένος μες στο γήινο κοπάδι
σέρνω τον καθημερινό ζυγό μου
Καβάλλα
πάνω στο μυαλό μου
“ο Νόμος” έχει θρονιαστεί
Μια αλυσίδα κυκλώνει την καρδιά μου:
“η Θρησκεία”.

(… )
Φωνάζω…
μα δεν είναι
παρά μονάχα των κλειδιών ο θόρυβος!
Ο μορφασμός του δεσμοφύλακα.
Μου πετάει
στην αιχμή μιας ακτίνας
ένα κομμάτι σάπιο κρέας
Καγχάζουν:
“Α! Α!”
κ εγώ πλανιέμαι
μέσα στο παραλήρημα, μέσα στον πυρετό.
Η γη, μια σιδερένια σφαίρα καταδίκου
βροντοχτυπάει
στο πόδι μου αλυσσοδεμένηΜου χει τα μάτια μου κλειδώσει
το χρυσάφι.
Ποιος θάθελε να οδηγήσει έναν τυφλό;
Είμαι
κλεισμένος
για πάντα
σε μια περιπέτεια παράλογη.
(… )