Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τότε που
κυνηγημένο το αστέρι των Μάγων υιοθέτησε το μέτωπό σου
κι εκεί εξαντλήθηκαν τα επιχειρήματα
και τα επίχειρα του έρωτα.
Μετά έδωσα στις εποχές τη μουσική
για να αγαπήσουν,
έτσι πια είμαι σίγουρος ότι κάτι έστω
ελάχιστο θα μείνει
δικό μου στον ανυποψίαστο κόσμο.
Και μια ημερομηνία θα γίνει ταμείο
για να καταθέτω τις ώρες
που μοιράζομαι
τις πιο ουσιαστικές αναμνήσεις που υποσχέθηκα
για το μέλλον.
Τόσο λάμπουν τα μάτια σου
αν και τόσα δειλινά έχασες.

*Από τη συλλογή “Υπέρπυρα ρόδα” (2011)