Τι απέμεινε τελικά;
Τα δυό σου πόδια,
γερμένα στην κοιλιά μου.
Το δεξί μου,
γερασμένο χέρι,
αλαφιασμένο κάτω απ’ τα σκεπάσματα.
Ο επιθετικός έρωτας
που πάντα κρύβεται στ’ αναφιλητά του πρωινού.
Μια μέρα που γδυθήκαμε
κι ήταν γιορτή.
Ένα απόγευμα στη πόλη,
που κούρνιαζαν τεμπέλικες πράξεις.
Τα μέτωπά μας που θράσευαν,
στη γύμνια των υποφερτών,
περασμένων στίχων.
Ύστερα πάντα,
η ρημάδα
η βροχή
αυτή
που υπόμενε,
χιλιάδες ανιαρούς γραφιάδες
να πορεύονται
στα μειλίχια λαγόνια σου.

*Από την ποιητική συλλογή “Άννα”, εκδόσεις Εριφύλη, Αθήνα 2005.