Τη μέρα του θανάτου μου
αναστήθηκα και ονειρεύτηκα
πως κάποτε υπήρξα

Ξεψυχισμένοι όγκοι
συρρικνώνονταν και έσβηναν

—————————————

Ήμουν σκιά
καμωμένη από φως
κάπως υπήρχα

Οι ά γγε λ οι βγά ζαν φτε ρά
τα τρι αντά φυ λλα φύ λλ α
κι εγ ώ – περ πατώ ντας – ποι ή μα τα

—————————————

Ήμουν κάποιος που έγραψε
που πέταξε χρώματα
ίσως να άνθισα
θύμιζα υγεία

Ό,τι έκανα χανόταν
ό,τι ήμουν πέθαινε
Χώμα

*Από τη συλλογή «Η μνήμη του χαρτιού» εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2009 (σελ. 35).