Εισπνοή πιανίσιμο, πάμε, έεεεεεεενα…

Κωδωνοκρουσίες συνεχείς, της καταπιεσμένης οργής, του ανέκφραστου
και παρεξηγημένου πάθους, του ακούραστου χρόνου, της έφιππης αδικίας…
Έχω βαρεθεί να μαστιγώνω το ευτελές σαρκίο μου,
για να μπορέσω -με ευκολία- να δικαιολογήσω
το φιάσκο του μέλλοντος εναγκαλισμού.
Τα μάτια μου στην ευθεία, κοιτούν
τα λικνιζόμενα μισάνοιχτα μπούστα των γυναικών,
ζηλεύω το αεράκι
αόρατο και συνεπώς ασύλληπτο
θωπεύει και μαγαρίζει τα κοριτσάκια
χάνοντας όμως απ’ τη ζαλάδα του,τον προορισμό του.
Σφίγγω στα χέρια μου το κόκκινο μαντήλι του ιδρώτα,
του πιστού συντρόφου σε πόνο, αγωνία, έξαψη, οργή, αγώνα, κατάρρευση.
Θυμάμαι τη συμβουλή της γιατρίνας μου ”never give up”.

Εκπνοή κρεσσέντο, πάμε,
δύυυυο…..

*Παρμένο από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο facebook.