Μόνος ολομόναχος δρόμος.

Στο τέρμα τη διακρίνω.
Κάθεται στο κρεβάτι μου
γέρνει το κεφάλι
σαν μίσχος απότιστος
που κοιτάει βουβά τη γη.

Με την πέτρινη κούπα της
πάνω στο μέτωπό μου
διαβάζει.
Χωρίς δάκρυα χωρίς φωνή.

Ένα βαρύθυμο σκονισμένο
αγκάθι γερνά στην κούπα.

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ποιήτριας “Ηλιόεντρον” στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com