TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Οι εκδηλώσεις για τον Κωνσταντίνο Καβάφη που διεξήχθησαν στο Wheeler Centre στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Αντίποδες», το διήμερο 22 και 23 Ιούνη, σημείωσαν επιτυχία τόσο από την άποψη προσέλευσης «επιλεγμένου» -αλλά όχι ευάριθμου, ανάλογου με το αριθμητικό εύρος της παροικίας- κοινού, όσο και από την άποψη της ποιότητας των όσων ελέχθησαν και προσφέρθηκαν στους διψασμένους να μάθουν και να ενστερνισθούν παραβρεθέντες από τους καλεσμένους πανεπιστημιακούς από ονομαστά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των εκδηλώσεων υπήρχε ένα κοινό έτοιμο στη συντριπτική του πλειοψηφία να αδράξει την ευκαιρία των παρεχόμενων γνώσεων και να εντρυφήσει στα πιο βαθιά χαρακτηριστικά της ποίησης του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη.

Αυτό φάνηκε και «επιβραβεύθηκε» από την πολυποίκιλη συμμετοχή στο λεγόμενο open mic section την Κυριακή το απόγευμα, όπου 25 άτομα, προερχόμενα από όλα τα επίπεδα της ελληνοαυστραλιανής και μη παροικίας παρουσίασαν ο καθένας/μία από ένα ποίημα του Κ. Καβάφη με μια σύντομη εξήγηση γιατί διάλεξαν το ποίημα που απήγγειλαν. Κατά τη γνώμη μου, η πιο απτή «επιβράβευση» γι’ αυτό ήταν η συμμετοχή στο κομμάτι αυτό των εκδηλώσεων ατόμων μη ελληνικής καταγωγής που είτε απήγγειλαν ποίημα του Καβάφη σε σχεδόν άπταιστα ελληνικά (!) είτε προτίμησαν τη μετάφραση σε μια άλλη εκτός της αγγλικής και ελληνικής γλώσσας όπως την ινδονησιακή (!) Από αυτό και μόνο το γεγονός γινόμαστε για μια ακόμα φορά μάρτυρες του ότι εάν η Κοινότητα Μελβούρνης και το Φεστιβάλ «Αντίποδες», αλλά και οι πολιτιστικοί φορείς της παροικίας, θελήσουν να αναβαθμίσουν προς το καλύτερο τις μελλοντικές τους δραστηριότητες, ας έχουν ως οδηγό τέτοιες εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις όπως αυτή στο Melba Hall τον Ιούνη του 2011 για τον Νίκο Καββαδία, το περυσινό Φεστιβάλ Συγγραφέων και το φετινό Διήμερο Καβάφη. Μόνο τότε θα έχουν σίγουρη τη συμμετοχή και -γιατί όχι;- και την ενεργό συμπαράσταση σε αυτές σεβαστού μέρους της γενικότερης αυστραλιανής κοινωνίας, που αν και δεν είναι ελληνικής καταγωγής και δεν γνωρίζει ελληνικά, εντούτοις καταβάλλει σοβαρές προσπάθειες να τη μάθει και να γίνει κοινωνός της ζωής και του έργου Ελλήνων λογοτεχνών, ποιητών, διανοητών και γενικά καλλιτεχνών.

Τέλος, εκείνο το οποίο άφησε μια πικρή –για μια ακόμα φορά– γεύση ήταν η παντελής απουσία όλων εκείνων από την παροικία που επαγγέλλονται τους ποιητές, τους λογοτέχνες, τους διανοούμενους, τους καλλιτεχνίζοντες και τους περί πολλών ποιούντες, αποδεικνύοντας –ξανά και περίτρανα– ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι μακράν νυχτωμένοι όσον αφορά τον πράγματι τεράστιο αλλά ακόμα ανεξερεύνητο ελληνόγλωσσο ποιητικό και λογοτεχνικό πλούτο και του πώς να τον μεταδώσουμε. Δυστυχώς, ελάχιστοι μόνο, μετρημένοι στα δάχτυλα, άνθρωποι που πλαισιώνουν τους λογοτεχνικούς και πολιτιστικούς παροικιακούς φορείς έδωσαν το παρών στο Διήμερο. Αν μη τι άλλο, μού δημιουργείται η εντύπωση ότι είτε δεν ξέρουν τον Καβάφη -τον μεγαλύτερο, ίσως, ποιητή της ελληνικής Διασποράς- είτε τον αγνοούν, είτε ότι δεν τον καταλαβαίνουν. Αλλά όποια περίπτωση και αν πάρουμε χρήζει ανάλυσης.

Έως τότε ας επενδύσουμε στο μέλλον με την Ιρλανδή που απήγγειλε στα ελληνικά, στον Ινδονήσιο που μετέφρασε και απήγγειλε στη γλώσσα του δύο ποιήματα του Καβάφη σε όλους/ες εκείνους/ες που εντρυφούν στον ελληνικό ποιητικό λόγο.

*Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο ελληνόγλωσσο ένθετο της ομογενειακής εφημερίδας της Μελβούρνης “Neos Kosmos” το Σάββατο, 29 Ιούνη 2013.