Πώς μπορείς να είσαι μόνος…
ερωτεύεσαι σ’ αυτό το περιβάλλον,
οι λόφοι έχουν κλίσεις όπου μπορείς να σβήσεις
θέες όπου μπορείς ν΄ανοίξεις τους μηρούς σου
βενετσιάνικες δημιουργίες έτοιμες να τις αρπάξεις
με ένα ορθάνοιχτο αγκομαχητό,
έχουν θάλασσες που λιώνουν στο βλέμμα σου,
το χρώμα της πασχαλιάς
να είναι μπλε και μαύρο
να διασταυρώνεται με το λευκό των εκκλησιών
που θυμίζουν ιερούς αισθησιασμούς
αμυγδαλένια μάτια σε μελένια κορμιά
το άγγιγμα της τρέλας και της τύχης.

Στον επιτάφιό μου θέλω το περίγραμμα
αυτού του ηλιοβασιλέματος
με μια βοτσαλένια ακρογιαλιά,
θέλω τα δύο ζευγάρια αγαπημένων να πιαστούν,
αργοπίνοντας κρύο καφέ,
καπνίζοντας Καρέλια
θέλω τον σερβιτόρο με το πρόσωπο του Άδωνι
λαχταρώντας να με κρατήσει,
προσφέροντάς μου καφέ
με τον τρόπο που μ’ αρέσει,
πιο πολύ γάλα απ’ ότιδήποτε άλλο.

Η χώρα της γενετήσιας ορμής δεν μπορεί να αναχαιτιστεί
περιπλανιέται και τριγυρίζει στην λάβα της μέρας
πριν την ώρα του ύπνου
την αυγή.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

**H Angela Costi είναι Αυστραλή ποιήτρια, ελληνοκυπριακής καταγωγής. Έργα της: Dinted Halos (chapbook, Hit&Miss Publications, 2003), Prayers for the Wicked (CD, Floodtide Audio, 2005) and Honey and Salt (Five Islands Press, 2007). Το Honey and Salt προκρίθηκε στο Διαγωνισμό Mary Gilmore Prize το 2008. Ποιήματα και άλλα έργα της έχουν δημοσιευτεί ευρύτατα σε έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα στην Αυστραλία και αλλού.