ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρώτο πόνημα ενός νέου ποιητή είναι η πρώτη του προσπάθεια προσέγγισης των αναγνωστών. Αυτή η πρώτη προσπάθεια είναι και ένα πρώτο μέτρο για το κατά πόσο ο νέος ποιητής μπορεί να ταρακουνήσει τον αναγνώστη.

Έχουμε, λοιπόν, την ευκαιρία να κρατάμε στα χέρια μας την πρώτη ποιητική συλλογή της Χάριτος Κοντού: «Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση».

Ας σταθούμε λίγο στον τίτλο. Όπως είναι γνωστό, οι κερασιές ανθίζουν την άνοιξη. Άρα το να συναντήσει κανείς ανθισμένες κερασιές το χειμώνα, είναι μια επανάσταση, μια αλλαγή στην τάξη της φύσης, που αλληγορικά μπορεί να σταθεί ως μια αλλαγή στην τάξη των πραγμάτων, μια αλλαγή στην τάξη της κοινωνίας, που παύει να είναι πια, όπως την ξέραμε πριν. Υπάρχει μια πολύτιμη λεπτομέρεια στον τίτλο. Οι κερασιές είναι κόκκινες. Άρα η επανάσταση είναι κόκκινη. Άρα με την αναγωγή της αλληγορίας η επανάσταση είναι κόκκινη από το αίμα όσων θυσιάστηκαν γι’ αυτή.

Θα μπορούσε κανείς, διαβάζοντας τον τίτλο να υποψιαστεί μια ποιητική συλλογή με ποίηση κραυγαλέα και εμβατηριακή. Όμως, η Χάρις Κοντού καταφέρνει να μας ξαφνιάσει, παρουσιάζοντάς μας μια ποίηση σουρεαλιστική με αρκετά στοιχεία συμβολισμού και υπαρξιακών αναζητήσεων και είναι αρετή για μια ποιητική συλλογή να τα καταφέρνει να μιλήσει στην καρδιά του αναγνώστη χωρίς να γίνεται κραυγαλέα. Η Χάρις Κοντού αναπτύσσει όλη τη φαντασία της, φτιάχνοντας ποιήματα με πηγαίο εσωτερικό ρυθμό και εικόνες, που μόνο ένας εμπνευσμένος νους μπορεί να ανακαλύψει.

Είναι στιγμές, που η ποίηση της Χάριτος Κοντού γίνεται σαρκαστική χρησιμοποιώντας την τραγική ειρωνεία ακόμα και ενάντια στον εαυτό της: «ένας περαστικός με παχιά δάχτυλα μου / έριξε μια ματιά. Απορώ γιατί δε ζήτησε αντάλλαγμα.» και αλλού: «Μου έβαλαν ορό να γεμίσω με αυταπάτη».

Από τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή ξεχωρίσαμε ιδιαίτερα το ποίημα: «Κυματοφιλία», όπου ένας γλάρος ερωτεύεται ένα κύμα και όταν συνειδητοποιεί την ματαιότητα ενός τέτοιου έρωτα αυτοκτονεί και το ποίημα «Εκκωφαντικές αισθήσεις», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα άλλα ποιήματα είναι λιγότερο άξια.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι τα ποιήματα της Χάριτος Κοντού είναι γραμμένα σαν πεζό κείμενο, δηλαδή, ο στίχος τελειώνει εκεί, που τελειώνει η γραμμή, χωρίς, όμως, να χάνουν, ούτε στιγμή τον εσωτερικό τους ρυθμό. Επίσης, αρκετές φορές παρατηρείται η έλλειψη σημείων στίξης, κάτι, που γενικά συνηθίζεται στη σύγχρονη ποίηση.

Κλείνοντας θα θέλαμε να συγχαρούμε την ποιήτρια για την πρώτη της αυτή εκδοτική απόπειρα και να περιμένουμε τις νέες δημιουργίες της.