Το ταχυδρομείο
Μεσημέρι
Δωδεκάμιση
Κι εσύ
από τις σκάλες
του ταχυδρομείου
κατεβαίνεις
Εσύ.

Άντε πάμε,
ακολουθώ.

Καφέ Καπλάνι
Όπου η μνήμη παίζει με
τις καρέκλες και τα ξύλινα καρεκλοπόδαρα
σε ανισόρροπη ισορροπία αγναντεύουν
το νεοκλασικό διαγώνιο κτίριο του Δημοτικού.

Η πρώτη φορά
Όλες οι πρώτες φορές

8 χρονών
Ένα τετράδιο στο χέρι
κοιτάζω το φακό.

Λονδίνο, Λουφτχάνσα
Πινακίδα πού και πότε;

Ένα βλέμμα
Μια στάση
Τα ταγιέρ της μαμάς
Biba ή Σανέλ;
Ελαφριά αριστερά
αγγίζει τα μεγάλα
τετράγωνα.
Το δεξί πόδι της
γόβα μυτερή
Άρωμα Mary Quant

Στάση ζωής
της αξιοπρεπής κυρίας
Χρόνια 60,
Αχ, και τι καλά παιδιά!

Κοιτάζω το φακό
Σε ακούω.