α’

Το κύμα γλιστράει απαλά μπροστά μου.
Το αφήνω να μου μιλήσει.
Πότε το έχω τολμήσει σε τούτη τη ζωή;

Βράδυ, κάπου όπου μόνο η φύση εκπαιδεύει.
Ίσως να είναι δάσος. Ίσως να είναι έρημος.
Σημασία έχει η νύχτα. Την αφήνω να μου μιλήσει.
Κι εκείνη μιλάει σε μένα. Δίνει πνοή στ’ αστέρια της
για μένα.

Ο ήλιος ευλογεί το χωράφι.
Και το χέρι μου χαϊδεύει τα στάχια.
Κοιτάζω ψηλά.
Μια καινούργια ημέρα.
Ο ήλιος με αφήνει να μιλήσω. Ή να σκεφτώ.
«Τελείωσε».

β’

Αν υπάρχει αυτό που λένε
νόημα της ζωής
εκείνες οι στιγμές το ανακαλύψανε
και μου το δείξανε
γυμνό, κι η ομορφιά του
δε χωράει στους ναούς της μνήμης.

Μα τι συμβαίνει με τον χρόνο;
Τούτα τ’ αποσπάσματα της ζωής μου
ζουν στο χρόνο;

Πώς γίνεται να μην είμαι ο άνθρωπος στο χωράφι
αλλά να είμαι ο προδομένος που γράφει τούτες τις γραμμές;
Ποιος άσπλαχνος θα μπορούσε να πιστέψει τέτοια Αλήθεια;
Και τότε, ποιος ο σκοπός Της;

Εσύ δεν έχεις τέτοιες αναμνήσεις;
Αναμνήσεις έξω από τη μνήμη;
Ήμουν εγώ σε καμιά απ’ αυτές;
Ήμουν όμορφος; Δυνατός;

Σίγουρα θα ήμουν ευτυχισμένος.
Σίγουρα κι εσύ θα ήσουν.

*Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Vincent Vang Gogh και έχει τον τίτλο “Willows at sunset” [1888].