Σ’ αυτή την υγρή γαιώδη ανατρέψιμη μη ανατρέψιμη συστοιχία των τύμβων
Ολολύζοντας ψυχές των ποιητών και των εντόμων
Μικρή γουνίτσα πιάνεσαι
Ενώ στο χώμα η ομορφιά νικιέται
Ψυχή μου ψυχή μου
Μια αγκαλίτσα τίποτα
Κι εσύ μακριά τόσο μακριά πώς να μας βλέπεις
Με τι καινούργιες συντροφιές κι αγάπες
Με τι πείνες και δίψες της χαράς