Δεν ξέρω τι ήταν
μια μέρα που πήγα
να σε πάρω
σε βρήκα στις
φαγωμένες σκάλες
στο υπαίθριο θεατράκι

Δεν ξέρουμε αν ήταν
εντελώς ανώδυνη,
η βροχούλα που δάκρυσε
γιατί
η σιωπή μετά τη καταιγίδα
μου έλεγε

δεν ξέρουμε γιατί
η μικρή βροχή
μου έλεγε τόσο απαλά
ότι περνάει
η ζωή
ότι είμαστε μόνοι.

Δύσκολα τα λόγια
δύσκολες οι αγάπες,
δύσκολη η δουλειά
που σαν μονοτονία
μας θλίβει και μας
κλέβει την ενέργεια.

Από μακριά πατριάρχης
πάντα φαίνεσαι
κι εγώ
που πλέον δεν είμαι βασίλισσα
ακούω τη βροχή να κλαίει.