3

Προχωρείς με βήμα σταθερό
στα κρυφά συναπαντήματα
και κρυφακούς
την ίδια σου τη ζωή

η μορφή σου δειλιάζει
στο πρώτο φως της μέρας
με τις βαθιές οδύνες

ψελλίζεις μέσ’ στην ησυχία
προσμένοντας να σχιστεί ο δρόμος
ν’ αποχωριστούν τα ποτάμια
απ’ τις άκρες των ματιών
κι οι σκέψεις να γίνουν κρύσταλλα

οι ανέφικτοι αποχαιρετισμοί
είναι τελεσίδικα άδειοι
δεμένοι σε υποσχέσεις
που μοιάζουν με παγίδες
απομεινάρια μοντέλων
που απώλεσαν την αίγλη τους
σε στάσιμες ασκήσεις μουσικής

σαν μακρινό όραμα
σε ασκήσεις ουτοπίας
με συνειδησιακές συμπτώσεις
να σηματοδοτούν τον ορίζοντά τους

4

Οι λυγμοί είναι αρχέγονοι
το ίδιο κι οι απελπισίες

όλα είναι αρχέγονα
οι αρρώστιες
τα χρέη
και τα δανεικά

ο εαυτός μου ίσως…

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
με σκόρπιες λέξεις

*Μπορείτε να κατεβάσετε τη “Μοναξιά του χρόνου” από τρη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66