ΘΕΑΤΡΟΝ ΤΗΣ ΣΙΔΩΝΟΣ (400 μ.Χ)

Πολίτου εντίμου υιός-προ πάντων, ευειδής
έφηβος του θεάτρου, ποικίλος αρεστός,
ενίοτε συνθέτω εν γλώσσα ελληνική
λίαν ευτόλμους στίχους, που τους κυκλοφορώ
πολύ κρυφά,εννοείται-θεοί!να μην τους δουν
οι τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες-
στίχους της ηδονής της εκλεκτής, που πιαίνει
προς άγονην αγάπη κι αποδοκιμασμένη.

ΘΕΑΤΗΣ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΜΕΝΟΣ

“Απέρχομαι, απέρχομαι. Μη κράτει με
της αηδίας και ανίας είμαι θύμα”.
“Πλην μειν΄ολίγον χάριν του Μενάνδρου.
Κρίμα τόσον να στερηθείς”.
“Υβρίζεις,άτιμε.

“Μένανδρος είναι ταύτα τα λογίδια,
άξεστοι στίχοι και παιδαριώδες ρήμα;
Άφες ν΄απέλθω του θεάτρου παραχρήμα
και λυτρωθείς να στρέψω εις τα ίδια.

“Της Ρώμης ο αήρ σ΄έφθειρεν εντελώς.
Αντί να κατακρίνεις επαινείς δειλώς
κι επευφημείς τον βάρβαρον-πώς λέγεται;

“Γαβρέντιος,Τερέντιος; -όστις απλώς
δια Λατίνων ατελλάνας ων καλός,
την δόξαν του Μενάνδρου μας ορέγεται”.