Ιωάννα Διαμαντοπούλου, Δύο ποιήματα

200339_170488983000905_5612522_n

Λεηλασία

Όταν σου καταμαρτυρούσαν
πως δε την “αξιώθηκες” αυτή τη πόλη
είπες μονάχα
πως είχε πρόσωπο σκληρό
δεν μπόραγες να σε κυττάει κατάματα.
Πάνω σου σκύβει
κάτι σαν ψάξιμο, σαν αναζήτηση
στο φως έμοιαζε με λεηλασία

Σταθμοί

Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει για μένα
αυτή η επανάσταση.
Εγώ που αύριο θα φύγω
θα τη κουβαλάω στη τσέπη μου,
θα περπατάω αργά από το βάρος της.
Δεν ξέρω τι μπορεί ν’ αλλάξει,
δεν ξέρω πόσους σταδίους απέχει
ο πρώτος σταθμός από δω,
ξέρω μονάχα πως η σειρά που τα περνάμε
δεν είναι ίδια για όλους.

*Από τη συλλογή “Παραμύθι στερνό και παράλογο για απογευματινές ώρες”, εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” 1983 (σελ. 24-25).

Leave a comment