Τα τσακάλια καραδοκούν
πλάι στης αράχνης τον ιστό
το δικό τους μερτικό.
Οι αλαβάστρινες φλόγες τους
αγκαλιάζουν ηδονικά
τ’ ανυποψίαστα θύματά τους.
Στο σαθρό τους κουφάρι
οι ύαινες και οι κόνδορες
την επιβίωσή τους στηρίζουν.
Το πρώτο βόλι ηχεί.
Οι αποχρώσεις του κόκκινου
δεσπόζουν παντού.

*Από την ποιητική συλλογή Αιωρούμενο νησί, εκδ. University Studio Press, Θεσ/νίκη 1999. Από το προσωπικό ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com/