Θα μαχαιρώσει ο άνεμος τον ουρανό
κι αυτός θα κλάψει με το αίμα των ποιητών
πριν φύγει…

…ανάμεσα στα χαλάσματα της κοσμοχαλασιάς
απλώνεται ένα βλέφαρο και φυτρώνει ένας κρίνος

ο ουρανός πενθεί τις ψυχές που λησμονήθηκαν,
τις ψυχές που πίστεψαν και αγάπησαν τα μάταια
που αγαπήθηκαν
προτού ξυπνήσουν πλάι στους “αγγέλους”.

Χάθηκαν οι “άγγελοι”, βυθίστηκε ο κόσμος στη δίνη της Χάρυβδης..
..καίγεται ο ουρανός με τη φλόγα του πένθους και κλαίει,
κι ο κρίνος των ψυχών τους γίνεται μαύρος
αναβρύζοντας το μύρο του αίματός τους…

ένα αόρατο χέρι χαράζει τη γη…
δυο αόρατα χέρια χαράζουν τη γη…
τρία αόρατα χέρια χαράζουν τη γη…
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
εκατομμύρια αόρατα χέρια δολοφονούν τον εαυτό τους χαράζοντας τη γη…

..κι η Μητέρα βλέπει..

ο θάνατος μια λύτρωση, ο “έρωτας”* το πένθος..

“Νέττα”

* Εδώ, ως η ένωση με τη Μούσα..