Τα είχα όλα φροντίσει.
Πρόσεξα και την παραμικρή λεπτομέρεια.
Ήθελα φεύγοντας να πείτε:
“Ήταν μια όμορφη βραδυά”.
Το σπίτι μονοκατοικία σε προάστειο.
Τα έπιπλα κομψά. Τίποτα περιττό.
Όλα με γνώση, στην εντέλεια φροντισμένα.
Κι εγώ
να στροβιλίζομαι ανάμεσά σας,
άθυρμα ανάλαφρο μιας ψεύτικης χαράς,
ρωτώντας χωρίς αγωνία,
χωρίς και διάθεση να σας ειρωνευτώ,
αν τάχα αισθάνεστε άνετα,
αν έχετε από τίποτα ανάγκη
και κάθε λίγο να αποσύρομαι διακριτικά
όχι να στρώσω τα ατίθασα μαλλιά μου,
ούτε τον κόμπο να ισιώσω της γραβάτας μου,
μόνο,
σκουπίζοντας με το μαντήλι μου το μέτωπο,
να κάνω ολοένα και πιο έντονα συστάσεις
στον ενοχλητικό επισκέπτη
που κρύβεται μέσα μου.