Ξημέρωμα γαντζώθηκα στὸν ἥλιο
γιὰ νὰ πετάξω.
Έμειναν κολλημένα τὰ παπούτσια μου
στὴν ἄσφαλτο,
ἔκλεψα καὶ τὸ πρωινὸ τραγούδι 
απ’ τὴν κορφὴ μιᾶς ακακίας
γιατὶ στὸ χωματόδρομο τῆς γειτονιᾶς μας
παίζαμε ξυπόλητοι
κι εἶχα ακακίες στὴν αὐλὴ
κι ἕνα τραγούδι
ποὺ τὸ σκεπάσανε μὲ ἄχαρο μπετόν.
Ἀπὸ τὸ χθὲς ξεκόλλησα μιὰ ζωγραφιὰ
-τρία παιδιὰ ποὺ σχεδιάζουν στὸ χῶμα τῆς  αλάνας
τὴ ζωή τους-
τὴν ἔδειξα καὶ στὰ πουλιὰ…
εἴχαμε κι ἐμεῖς φτερὰ
πρὶν μεγαλώσουμε.
Τὸ μεσημέρι ἔσκισα τὰ ροῦχα μου,
τὸ φόβο κι ὅλες τὶς προσωπίδες·
ἐδῶ ψηλὰ δὲν ἔχει δρόμους γιὰ νὰ ντρέπεσαι.
Τὸ δειλινὸ ἐλευθέρωσα τὰ ποιήματα
νὰ φτερουγίσουν πάνω  απὸ τὰ κύματα.

*Από τη συλλογή “Χαμένες ψηφίδες”, Θεσσαλονίκη 2012.