Βγάζουμε στα πλακόστρωτα
την πλήξη μας
ανταριασμένοι και χωρίς
να κλείνουμε την πόρτα
τα παραθυρόφυλλα της ζήσης μας
φουνταρισμένα πλοιάρια
σε πέρατα αραχνιασμένα

…να δω πότε θα κουρντίσουμε
τις ανεπαίσθητες άρπες της ζωής μας
σε ρυθμούς μαγικούς κι ελεύθερους
μέχρι που να μας καλύψει το ηλιόχρωμα…