Αυτό που δεν έγινε στάθηκε τόσο ξαφνικό
που με καθήλωσε εδώ για πάντα,
δίχως να ξέρω χωρίς να μάθουν την παρουσία μου,
σαν νά ‘μουν κρυμμένος κάτω από πολυθρόνα
ή χαμένος μέσα στη νύχτα:
Τέτοιο υπήρξε αυτό που δεν υπήρξε
κι έτσι με καθήλωσε για πάντα.
Ρώτησα αργότερα τους άλλους,
τις γυναίκες, τους άντρες,
τι έκαναν με τόση βεβαιότητα
και πώς έβλεπαν τη ζωή:
Ακόμα περιμένω την απάντησή τους,
συνέχισαν να ζουν, να χορεύουν.
Είναι αυτό που δε συμβαίνει σ’ έναν
που καθορίζει τη σιωπή,
δε θέλω να συνεχίσω να μιλώ
γιατί έμεινα εδώ περιμένοντας:
Σ’ αυτήν την περιοχή, εκείνη τη μέρα,
δεν ξέρω τί μου συνέβη μα δεν είμαι ο ίδιος.

*Αναδημοσίευση από το http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2012/12/pablo-neruda.html