[Kούφον γάρ χρήμα]

Β΄

Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές
μονάχα μακριά μπορούν να δουν
Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον
τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν
παραπατούν σκοντάφτουνε τρικλίζουν
τα χέρια απλώνουμε ψαχουλευτά πασχίζουν
σαν την τυφλόμυγα πού βρίσκονται να βρουν.

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο.

Δ’

Η ποίηση πρέπει να΄ναι
ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου

[Tύποι ήλων,1978]

***
Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,
κάνε ό,τι θα ‘κανες αν σου χάριζαν
έν’ άδειο βάζο.

Θα το γέμιζες λουλούδια·
έτσι δεν είναι;