ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Εσύ, μετρούσες τη διάμετρο του μηδενός
περιμένοντας το λεωφορείο -στάση γωνία-
κούραση πρωινή της ζωής σου
καθημερινότητα το λέμε,
γιατί δεν αντέχουμε να το πούμε αλλιώς.
Παραίτηση μήπως;

Εσύ, κοιτούσες την κίνηση της πόλης
πάλευαν ενοχλημένα τα απωθημένα σου
πάλι τα ίδια να λέμε;
Ναι, θα τα λέμε,
γιατί αρνείσαι την κίνηση του εαυτού σου.
Τον παρατήρησες ποτέ στον καθρέφτη;
(Εκείνος, δρόσισε το πρόσωπό του
με ένα χαμόγελο, με μια «καλημέρα».
Μουρμούρισε κοινότοπα «η ζωή είναι ωραία».
Περπατούσε, παρατηρούσε,
βίωνε, ζούσε, στιγμές-στιγμές
την ευτυχία του, γεννούσε).

Εσύ, υστερικά πολλαπλασιασμένος,
περιμένεις αφημένος το λεωφορείο -στάση γωνία-
ξανά, κούραση βραδινή της ζωής σου

Γιατί ενώ μετρούσες τη διάμετρο του μηδενός
δεν είδες, στην παρένθεση της μέρας, εκείνον.

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΟΙΗΤΗ

Το πρόσωπό μου στο παράθυρο
η ανάσα χαράζει.
Πρώτα ο τόπος, μετά ο χρόνος.
Σε αυτή τη σειρά.

Το μέσα μου φωνάζει βοήθεια.
Παρολίγο ζωή, παρολίγο θανή.
Παλινδρομούν οι κινήσεις,
εδώ, στην άκρια του παρόντος.

Ζω με το μυαλό, μέσα στο σώμα μου,
ναι, θα σε βάλω στον κόσμο μου, γιατί
τις εικόνες των ματιών σου δε συλλαμβάνω,
γιατί τα μάτια μου, ανοίγουν σαν φτερούγες,
νιώθουν καιρούς, βαλσαμωμένες πεταλούδες,
ναι, θα σε βάλω στον κόσμο μου,
στις ρίζες των τρεμάμενων βλεφάρων.

Το να είμαι λίγο από σένα
υλικό από τα ξεχασμένα
λεπταίνει τον τοίχο μου
ακούγεται ο χτύπος της καρδιάς μας.

Το να είμαστε εδώ
-παράδεισος εξωπραγματικός-
με πράξεις υπερκείμενες,
με διηγήσεις υποκείμενες,
στα συν, στα πλην, στα ίσον μας
-νοθεύει γλυκά τις αϋπνίες μας-
για να αντέχω τις διαιρέσεις
των προσώπων.

Όλα μέσα μου είναι υποθέσεις πράξεων.

*Από την ποιητική συλλογή της Μαρίας Τσιράκου “επιΣτροφή από την απόΣταση” (εκδ.
“Μανδραγόρας”, 2012.