Εν Σ.Τ.Γ. 912

Το ημερήσιον πρόγραμμα τοιχοκολλήθηκε.
Το καρφιτσώσανε σε μικρά πρόχειρα κάδρα.
Η μελλοθάνατη ζωή μου στήθηκε και πάλι σήμερα στον τοίχο
κι οι ώρες μου,
α, οι ώρες μου – ψυχρές φθινοπωρινές εσπέρες ανέραστης γυναικός.

Σ’ αυτές τις τέλεια προγραμματισμένες ώρες
η ζωή μου μοιράστηκε σαν κρασί σε ξένα χείλη
και μόνο εκεί προς το σούρουπο,
όταν οι τοίχοι αρχίζουν να σκουραίνουν
και τα μικρά πρόχειρα κάδρα χλωμιάζουν σαν από ντροπή,
συμβαίνει κάτι εκτός προγράμματος
σαν επιθυμητό αναγκαίο παράπτωμα:
Η ποίηση – λευκός αφρός μιας ακατάπαυστης φουρτούνας –
έρχεται να στολίσει δειλά
τη μικρή
ταπεινωμένη
ύπαρξή μου.