Για τον ποιητή Δημήτρη Τρωαδίτη

15 του Γενάρη,

Δύσκολο να μιλήσει κανείς για ποίηση. Έχεις την αίσθηση ότι τα γράμματα, οι λέξεις, οι εικόνες είναι άπειρα μάτια του ποιητή που σε παρακολουθούν. Όταν μάλιστα έχεις υπάρξει μέσα στην σκηνογραφία του ως στοιχείο παράλληλης ζωής, τότε είναι που μπορεί να λοξοδρομήσεις. Όταν μάλιστα η οντότητα του ποιητή, είναι αναπόδραστη εικόνα στη μνήμη, αυτή με τα ανεμίζοντα μαλλιά και τα ατίθασα γένια του επαναστάτη, του θυμωμένου βλέμματος και της απύθμενης μοναξιάς, φοβάσαι να περπατήσεις τους δρόμους ψυχής. Φοβάσαι πως θα ανακαλύψεις μικρούς λαβύρινθους που δεν είδες κάποτε.

Γιατί η ποίηση του Δημήτρη Τρωαδίτη, είναι ένα διαρκές ταξίδι στο χθες στο σήμερα και στο αύριο, μιά επανάκληση εικόνων και ταυτόχρονα η αναθεώρησή τους ως παρωχημένων, μέσα από επαναστατικές διαδικασίες του νου και του είναι, καθώς η μνήμη βρέχει ασταμάτητα..

Σε κείνη την βραδιά που θα αποχαιρετίζονταν οι φίλοι και γνωστοί, στο περιπτεράκι της γειτονιάς, δεν πήγα. Δεν μου αρέσει ο αποχαιρετισμός, δεν θέλω να φεύγουν άνθρωποι. Δεν μπορώ στοιχειωμένα σπίτια και κλειστά παράθυρα με διψασμένες κληματαριές. Μα έχω το νου μου πάντα σε καλές μνήμες που δεν σβήνει η λήθη.

Αν κάτι είναι ο Δημήτρης Τρωαδίτης, νομίζω, είναι εν πολλοίς η μνήμη μας, η μνήμη της ζωής, των ιδεών, των αγώνων και της αναζήτησης, τουλάχιστον για όποιον μπόρεσε να δει, πέρα από το σταχανοβίτικο άτομο κάποιας νεολαιΐστικης οργάνωσης, με το παλτό και τις εφημερίδες στο χέρι,τη μελάνη στα νύχια, σημάδι αγάπης και τέχνης. Όσα μπορούσε κανείς, να του κλέψει,πίσω από το βλέμμα που σπάθιζε τον κόσμο, για να τον κανει καλύτερο. Πίσω από το κουρτινάκι του παλιού παραθυριού σκυμένο στα χαρτιά του, αναμετρούσε τη ζωή και εξαργύρωνε τα νιάτα σε αβέβαιες μάχες. Ωσπου αποφάσισε τη μεγάλη εκστρατεία.. .

Αυτό είναι η ποίησή του. Βιωματική στο υπόβαθρό της, ακροβατεί στην εικόνα και στο χρώμα και καταβυθίζεται σε δαίδαλους προσωπικών αναζητήσεων, αισθημάτων και σκέψεων.Λόγος καθαρός, άλλοτε βιαστικός και καλπάζων, όταν φωνάζει ”Αντιστάσου” και άλλοτε αργός, νωχελικός, αβίαστος, όταν ανακαλεί αισθήσεις και πεπραγμένες χαρές.

Λόγος στρατευμένος στην πιο καθαρή και ανυπόταχτη ιδεολογία του ελεύθερου και του εύψυχου. Γιατί, το νιώθεις, υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο, πολιτική και κοινωνική σκέψη σε αέναη μέθεξη με το αισθητό. Αυτή η ποίηση μου αποκαλύπτεται διαβάζοντας και μελετώντας τον Τρωαδίτη. Και η μελέτη εγείρει ανάμεικτα αισθήματα και σκέψεις. Αναπόφευκτο. Ιδίως όταν διαπιστώσεις αυτό που δεν ήξερες. Δεν ήξερα την υπόσταση αυτή του Τρωαδίτη. Υπήρχε πάντα σεβασμός και εκτίμηση, καθώς διαισθανόμουν ποιότητα και αδιαπραγμάτευτες αξίες σε κάθε συζήτηση.

Και θλίβομαι που επιτρέψαμε κάποτε σε επιτήδειους να μας χωρίζουν σε πολιτικά είδη, αφαιρώντας μας την δυνατότητα, να δούμε ψυχές. Πάει καιρός που επιτρέψαμε να είμαστε μαριονέτες. Κόψαμε τους σπάγγους απ’ το μυαλό και το σώμα. Ελεύθερο το είναι μας και η θέληση. Κυρίως η ανάγκη για ουσιαστική ζωή και πράξη, για ανόθευτες λέξεις και φιλίες.

Η ανάγνωση της ποίησής του και ο στοχασμός που συνεπάγεται, ως αίτημα φιλίας και διαγραφής του προυστικού χαμένου χρόνου.

Τον ποιητή, ή τον κλείνεις στο νου σου, ή απλώς κλείνεις το βιβλίο.

Α.Β.
Γλυφάδα
16/1/2013