«Ο Ψαράς»

Τούτο το βράδυ, ο ψαράς μπήκε και πάλι στο καΐκι του.
Ξεκίνησε το ταξίδι του σε ξένες θάλασσες…
Άρχισε να βρέχει…
Ο Ψαράς έκλαψε, ζήτησε βοήθεια…
Έριξε το καλάμι…
Ψάρεψε…
Βγήκε το φεγγάρι…
Τα κοχύλια άνοιξαν…
Βγήκαν όλα τα μαργαριτάρια…
Πάει και τούτο το βράδυ…
Κόκκινο φεγγάρι!
(Ένδοξη Λύτρωση!)

Το Μαργαριτάρι

Βράδιασε και πάλι…
Ο Ψαράς πήγε βόλτα με το καίκι του πορευόμενος
τα άγνωστα νερά της αναζήτησης
καθώς οι χρυσαλίδες κατέβαιναν από τον ουρανό
συνοδευόμενες από την ηχό της σιωπής…
Ξάφνου, δυο νεράιδες χόρεψαν μπρος στα μάτια του
και η Φεγγαρογητεμένη βούτηξε
στα κρυστάλλινα νερά του θαλάσσιου ονείρου…
. . .
Οι νότες άρχισαν να αιωρούνται γύρω από το καίκι του
ενδύοντας το μ’ ένα αέρινο πέπλο..
Ο Ψαράς δάκρυσε και χαμογέλασε,
ώσπου οι νότες άνοιξαν ένα μονοπάτι
μέσα στη θάλασσα…
…σκόρπια ροδοπέταλα γέμισαν τον ερχομό του
ώσπου να φτάσει στο όνειρο.

Μια όμορφη γοργόνα του υπέδειξε διηνεκείς οροσειρές μαργαριταριών.
Ο Ψαράς πήρε ολόχαρα το κόκκινο μαργαριτάρι
και το εναπέθεσε στην καρδιά του…

(Ήμουν κι εγώ κάπου εκεί!
Μα, η δική μου καρδιά, πόθησε
το θαλασσί μαργαριτάρι,
αυτό της δικής μου αναζήτησης…)

(Εδιζησάμην Εμεωυτόν) [“Αναζήτησα τον εαυτό μου”]
Ηράκλειτος

Νέττα