πέφτει στη γη
σε ιστορικά μεγάφωνα
περιστέρι ερωτευμένο
που ο χρόνος άφησε
να μας αγαπήσει…
να θυμάσαι τη φωνή του
την ελπίδα την σκέφτεσαι
σου μετρά τα βήματα
το αύριο το ονειρεύεσαι
σαν αρχιτέκτονας του χώρου
σαν υπόσχεση που ζητάει
μια σχέση με το τώρα
μίσχος φυτού
που μισεύει
κι είναι σπαθί
την κόψη του που αιμάτωσε
του μέτρου την πορεία
την καθήλωσε

*Από τη συλλογή “Κρυπτογραφίες”.