Ο Ezra Pound κοιτάζει τον αντίχειρά του
καθώς κάθεται στον ήλιο το απόγευμα.

Ακούει τα αεροπλάνα να βουίζουν πάνω από το κεφάλι του
και σκέφτεται είκοσι εκατομμύρια νεκρούς.

Τι φαντάστηκε ότι
υπάρχει εκεί – μια θέση για την ποίηση;

Ήταν τόσο πολύ ερωτευμένος με
την αντίληψη, το αφηρημένο;

Παρακολουθεί τα κοτσύφια
να χοροπηδούν ανάμεσα σε τριανταφυλλένια κρεβάτια.

Ένας άντρας μπαίνει, κάνει μια πρόποση
μετά μια νοσοκόμα με την ημερήσια δόση του.

Ένα βάζο με χαμογελαστές γλαδιόλες
από το περβάζι του παραθύρου

καθώς το φως ακροστοιχίζεται
για να ζεστάνει το κρεβάτι του.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.