Ρωγμὲς γεννοῦν τὴ νύχτα

Ἀπόψε γιὰ σένα τρυπιέται
τὸ σκοτάδι  απ’ τὸ φεγγάρι.
Οἱ δρόμοι τῆς Σαλονίκης παραμονεύουν
κι ἐσὺ μαραίνεσαι μὲ μιὰ ζωὴ στὴν ταμπακιέρα,
ποὺ δὲ σὲ κόφτει πῶς νὰ τὴ στρίψεις ἄφιλτρο
κι αφήνεις νὰ στὴ φουμάρουν τυχοδιῶκτες.
Δὲν εἶναι γι’ ἄλλον
τὰ φῶτα τῶν μακρινῶν χωριῶν
ποὺ τρεμοπαίζουν,
γιὰ σένα γεννήθηκε ἡ νύχτα.
Ἂν ξεκολλήσεις απ’ τὶς σπασμένες πλάκες
τῶν πεζοδρομίων
-κι οἱ τοκογλύφοι χάσουν ἕνα σίγουρο χαρτί-
τότε θὰ δεῖς θεοὺς καὶ δαίμονες
νὰ τριγυρνᾶνε στ’ απόμερα σοκάκια.
Θὰ δεῖς τὴ νύχτα νὰ ξεπετιέται
απ’ τὶς ρωγμὲς παλιόσπιτων διατηρητέων
καὶ θ’ ανασάνεις, στὰ γεννητούρια,
τ’ αρώματα τῶν νυχτολούλουδων.

Καρφωμένος στὰ σύννεφα

Τὸ μεσημέρι γυαλίζουν τὰ καρφωμένα σου φτερὰ
στὰ σύννεφα
-φεγγάρι ποὺ ξέφυγες απὸ τὶς νύχτες-
κι ὅσοι μποροῦν νὰ ὀρθώνουν τὸ κεφάλι
θὰ σὲ βλέπουν.
Ἀνυπεράσπιστος στὴ βαρβαρότητα τῆς πόλης,
κατάληξες κι ἐσὺ νὰ αἰωρεῖσαι
πλάι στὸν Προμηθέα.
Τὸ δειλινὸ ματώνετε τὸν οὐρανό.
Τὴ νύχτα  στράφτει ἡ κρυμμένη φωτιὰ  
απ’ τὰ καλάμια σας
κι οἱ ανυποψίαστοι λένε πὼς ἔρχεται βροχή.

*Από τη συλλογή “Χαμένες ψηφίδες” (Θεσσαλονίκη 2012).