ΤΗΣ ΠΛΑΤΗΣ ΣΩΜΑ

Ψιθυριστά τα μιλημένα μην ακουστεί η εύνοια,
σου λέω,
διχάζει τη φωνή μας η εξάρτηση.

Μεσάζοντες στο σήμερα
μηνύματα σύντομα, σε μπλογκ και τοίχους,
οι αρετές μη εφαρμόσιμες,
ψιθυριστά.

Πώς το ελάχιστο να γίνεται πολύ, δεν το εννόησα.
Υλικά αναλώσιμα, φορές ανανεώσιμα
σαν την ευθύνη.

Άλλο δεν έμεινε σου λέω.

Σπάζω τη μέση, άκρες να βρω.
Να ακουστεί και το πολύ,
χωρίς τις έννοιες με ψιθύρους να διχάζω.

Ρυθμός το μέσα μου.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΔΙΑΚΕΝΟ

Να κρατηθούμε από τις χειρολαβές
να ενεργοποιήσουμε μια κάποια αίσθηση
να μην αδρανήσουμε.
Στη σειρά η κίνηση.
Ο ένας άνθρωπος, πίσω από τον άλλο άνθρωπο.
Ψηλά ο Θεός,
Κάτω ο εαυτός.
Δίπλα το μήπως.
Στο βάθος ίσως.
Αν ενεργοποιούσαμε μία κάποια αίσθηση.

*Από τη δεύτερη συλλογη της ποιήτριας με τίτλο “επιΣτροφή από την απόΣταση” (Μανδραγόρας, 2012)