Ο ποιητής πάντοτε

Έτσι περνώ τις μέρες μου
εν μέσω σκοτεινών τεφρών καιρών
χάρτινων πύργων
και στίχων ερυθρών
ανασκάπτοντας
συλώντας
φέρνοντας στο ημίφως το ρίγος των ανθρώπων
και το μαράζι της πέτρας
μισός στον πάνω και μισός στον κάτω κόσμο
χωρίς εφόδια και γλώσσα καθομιλουμένη
μονήρης και πλάνης
θήραμα του Θεού
και των ανθρώπων.

Οι λύκοι

Μες στης νύχτας το μάτι
φεγγάρια αστράφτουν ξεσηκώματα.
Ξεφεύγουν την παγάνα
ίσκιοι αλλόκοτοι
λύκοι που κατεβαίνουν στους βάλτους
σπίρτα αναμμένα.
Τρίζει η λύσσα στο δόντι.
Ουρλιάζουν
ξερνούν χρόνια σκοτεινά
όνειρα πεθαμένα
τα σπλάχνα δαγκώνουν της σιωπής
της μνήμης τα πεταμένα κόκαλα ξεθάβουν.

Πλέουν στο αίμα.

*Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Δράμας κι ασχολείται με τη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία. Συνεργάζεται με τα περιοδικά Μανδραγόρας, Κουκούτσι, Φηγός, Iamvos art, 3η Χιλιετία, Φαρφουλάς κ.α. και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης Manifesto και Πολίτες. Τελευταία διατηρεί τη μόνιμη στήλη στην απέναντι όχθη της εφημερίδας μελάνι στην είδηση με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, γράφοντας παράλληλα για ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου και τέχνης. Έργα του: χωρίς σύνορα και Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής ενώ σύντομα πρόκειται να κυκλοφορήσουν δύο ακόμη βιβλία του δοκιμιακού λόγου και ποίησης. Υπήρξε τακτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων και είναι ιδρυτικό μέλος της Λαογραφικής Εταιρίας Ν. Πέλλας.