Επιστροφή απ’ το όνειρο

Με τη χρυσή βελόνα του παραμυθιού
Κεντάει ο άνθρωπος τα όνειρά του
Μόνο που μερικές φορές τρυπάει
Βαθιά τη σάρκα του και τότε ο πόνος
Τον ξυπνάει και βλέπει κάτω την τρύπια
Κάλτσα του μέσα από εκεί που γλίστρησε
Το όνειρο και έφυγε και πάει.

Το αχ των αγαλμάτων

Ο ποιητής που θα γυρίσει τις πλάτες
Στο θόρυβο και τις οσμές της αγοράς
Όσο και να βουτήξει την πένα του
Στον ουρανό το γαλάζιο απ’ τα ποιήματά του
Θα λείπει το άρωμα του ιδρώτα
Και εκείνο το ανθρώπινο αχ που
Το δανείζονται ακόμα και οι θεοί
Γιατί αλλιώς τα αγάλματά τους
Θα ήταν μόνο πέτρες σκαλισμένες.

Μεθυσμένο μολύβι

Άδικος κόπος όλη τη μέρα σήμερα
Να βρω τις λέξεις για να περιγράψω
Τα χρώματα των λουλουδιών
Το άρωμά τους με είχε μεθύσει
Τόσο πολύ που μόνο ευθείες
Και καμπύλες γραμμές ερωτεύονταν
Πάνω στα απορημένα χαρτιά μου.

*Από τη συλλογή “Αίθουσα αναμονής” (2003)