Μερικές φορές, όταν το φεγγάρι σκοτεινιάζει
δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να γίνει:
μια καταιγίδα φτάνει, τα σύννεφα περνούν
το μικρό χαμογελαστό μας πρόσωπο επισκιάζεται
δεν βλέπουμε τίποτα πλέον μέχρι την επομένη.

Μερικές φορές, μετά, όταν το φεγγάρι είναι σκοτεινό
και η θάλασσα ανεβαίνει μαζευόμαστε
να ακούσουμε τους εαυτούς τους σε κύματα
να δούμε τους εαυτούς μας σε λουλούδια

και η φωτιά που μας αγαπά
γλυκαίνει την αναπνοή μας
αφήνοντας τις φωτεινές μας σημαίες να πετάξουν

χαρταετούς ψηλά πάνω από την ξεκάθαρη βαθιά λάμψη
των φθινοπωρινών πεδίων και των ωκεανών.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης