Ι

Πάνω από την πόλη
ξαφνικές σιωπές.

Περνάς
με ένα αόριστο χαμόγελο
τα σύνορα:
γνωρίζεις τ’ αγκάθια όλων των φραγμάτων.

Και προχωράς
πέρα από τις ζεστές ανάσες των ανθρώπων,
τον ύπνο μετά τον έρωτα,
τη λύπη και την αιχμαλωσία.

Πάνω στην πέτρα που είναι γαλάζια
όπως τα στεφάνια του λιναριού,
ελεύθερα
τραγουδάς τρέχοντας:

αλλά κλείνεις τα μάτια
εάν βαθιά στον ουρανό
τα φτερά των μύλων
κουρελιάζονται
στον άνεμο.

ΙΙ

Αδύναμες
από τη γυμνή γη
φτάνουν σε σένα
φοβισμένες κραυγές:
ενώ η μεγάλη φτερούγα
που στριφογυρνά
προλογίζει
τη σταύρωσή σου.