Αυτό είναι το σημάδι του Κάϊν
να συνθέσεις μια διισταμένη
μελαγχολική ζαβολιά
πάνω στις πλανεμένες ακτές
της απελπισίας.
Ο αέρας κινείται
σιγανά, μεγαλοπρεπέστατα
σε κομμάτια ανυπαρξίας.

Ο γοητευτικός καπνός γυμνός
ζωντανεύοντας σε ένα φιλοπόλεμο πάθος
στο οποίο οι καθρέφτες είναι μόνο
για να τυφλώνουν τεχνάσματα σχεδιασμένα
να αμβλύνουν το οξύθυμο, φλογερό μπουρίνι
των νεανικών τριαντάφυλλων που
εκλιπαρούν εσένα στη θολούρα.

Τα όστρακα που γλιστράνε κάτω
από τα πόδια μας είναι μόνο
αρχαία τραγούδια
αστρικής εισαγωγής.

Αλλά κατηφορίζουμε προς τα κάτω
η άνοδος σε ψηλά δέντρα
δεν έχει ακόμα βρει
την έκφρασή της σε οργιώδη φιλιά
όπου η ομορφιά των ύμνων
μπορεί θαυμάσια να υπερβεί
τα βάθη του ανθρώπινου πνεύματος.

Στη λίμνη
Στη λίμνη
όπου μπορούμε να λουστούμε
σε τρεμάμενα αυλάκια
δινών,
που τα μονοπάτια τους στέκονται στις
άκρες φωτεινών θόλων.

Μαζί βουτήξαμε
Μαζί κάναμε βοστρύχους
πέρα από το συντηρητικό
θόρυβο του ονομαστικού θανάτου.

Το να ανεβαίνεις στα
ύψη της μαντικής ικανότητας
δεν μοιάζει ποτέ σαν την
εξόρυξη χρυσού…

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο ριζοσπαστικό και σιτουασιονιστικό περιοδικό «Communicating Vessels» No 14, Ιούλης-Αύγουστος 2004 και δεν έχει συγγραφέα.
**Μετάφραση Δημήτρης Τρωαδίτης.