Τίποτα δεν έχω ξεχάσει:
Το φόβο του σκοταδιού.
Την ερημιά του κλειστού δωμάτιου.
Το ουρλιαχτό των τσακαλιών στο δάσος.
Το χάδι της παρηγοριάς: Είσαι μικρός ακόμα.

Με τον καιρό
είδα το φόβο να ξυπνάει μαζί μου την αυγή.
Είδα την ερημιά του δωμάτιου,
σα θερμοκήπιο στεναγμών που θα γίνονταν στίχοι.
Και είδα τα τσακάλια να χάνονται ουρλιάζοντας
στις πλατείες της πόλης και στις λεωφόρους,
εισβάλλοντας θριαμβευτικά
στα σαλόνια και στα γραφεία.

Με τον καιρό
είδα τους φόβους μου να ωριμάζουν
κι εγώ να μένω το ίδιο μικρός
κι ανυπεράσπιστος.

*Από την ποιητική συλλογή “Πληγές χωρίς αίμα”, Εκδ. “Διογένης”, Αθήνα 1992.