Το τρένο φεύγει απ’ το σταθμό
κι εσύ με το εισιτήριο
παίζεις κρυφτό.
Το πλοίο σφυρίζει στο λιμάνι
-νέο ταξίδι-
κι εγώ τα ναυάγια μετρώ
που πιάστηκαν στο δίχτυ.
Το αεροπλάνο γεμίζει τον ουρανό
κι εμείς αλλοπαρμένες κουκίδες
της γης μηδενικά
τρέφουμε τα σκουλήκια της.

*Από την ποιητική συλλογή “Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου”, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2001

**Αναδημοσίευση από το μπλογκ της Μαρίας Πισιώτη στο http://hdyli.wordpress.com