Έφυγαν…
Μητέρα, στα πόδια Σου εναποθέτω τα αντισώματα που πρόσφερες
στα πονεμένα χέρια μου…
Έφυγε Το Φεγγάρι,
Ουρανέ, άνοιξε την αγκαλιά Σου,
λύτρωσέ με από την αμαρτία μου: αγάπησα!

Δροσίζομαι με την αλμύρα
μιας ανέφικτης θάλασσας, μιας ανέφικτης ζωής…
…ένας ήλιος καίει με τις ακτίνες του δυο σκιουράκια
που περπατούν,
ταξιδεύει πάνω από θάλασσες, από ανθρώπους,
αναζωπηρώνει τους ξεχασμένους ανέμους
κι αυτοί μπερδεύουν τα φύλλα στα πόδια των περαστικών…
Κλεφτές ματιές, άγριες ματιές, λιγόψυχες ματιές
σε ό,τι αναζωπυρώνει τις λησμονημένες ιστορίες αγάπης…
Δεν είναι άνθρωποι αυτοί!
…μια πολυκατοικημένη τσιμεντούπολη της Μέγα αναλγησίας
ενός τσίρκου…

Ένας ήλιος ματώνει, ο ΄Ηλιος ματώνει τους γαλαξίες,
πεθαίνουν τα φεγγάρια,
πεθαίνει Το Φεγγάρι…
Έμεινα μόνη, πνίγηκε το “κλουβί χωρητικότητας δυο ψυχών”,
πνίγηκε από την αλμύρα της ζωής,
πνίγηκε από την αγάπη που χαράζουν οι δείκτες της καρδιάς μου,
από την αγάπη που χάραξα πάνω στα λευκά πέταλα των ρόδων…
Ο Ήλιος μου έγινε βροχή…
Στους δυο καθρέφτες, ο ματωμένος έσπασε,
πέθαναν δυο καρδιές…
Ο άλλος;

Νέττα