Αντί προλόγου

Λίγα απόμειναν ταξίδια να γυρίσω
σε πολιτείες ξένοιαστα απατηλές
σε δρόμους και πλακόστρωτα
με μιας να οδοιπορήσω
ατέρμονες στο νου ανηφοριές
λίγα απόμειναν ταξίδια μου στη μνήμη
ονείρου αλαλάζουσες φωνές
ποιος άραγε να δει και ποιος να κρίνει

Λίγα τα βήματα που χάραξα στην άμμο
σταγόνες του κορμιού μου ερημιάς
στο φύσημα του ανέμου πώς τα χάνω
κι ας είναι τα στιχάκια μου στο μήκος
δάκτυλα μιας πιθαμής
ίσως με αυτά κάποτε ίσως
φύγει το βάρος μιας σιωπής.

Ηράκλειο

Σαν το κλειστό προαύλιο
σαν τον αχό που καρτερεί
το αλάλαγμα του πόνου

το θάρρος σου
Ηράκλειο ζητώ
όμως το άδικο
θα ‘ναι να με ζητήσεις

Όμως για σένα Ηράκλειο
ελπίδα μου και αύριο
για μένα που σημαίνεις
τα ακροτελεύτια δάκρυα κεντήματα
θα βρω
κρυμμένα που τα έχεις

τα πάθη σου Ηράκελιο
μετρώ
όμως το άδικο
θα ‘ναι να με μετρήσεις