– Δὲν θέλω νὰ μὲ ἀγαπᾷς ὡς μ᾿ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι,
μ᾿ ἀγάπην ὁμοιάζουσαν τῆς αὔρας τὰς ριπάς.
Τὸ αἴσθημα τοῦ ἔρωτος στιγμήν, ὡς ἄνθος, θάλει.
Ἐδῶ ὑπάρχει θάνατος· ἀλλοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Ἀλλοῦ; καὶ ποῦ νὰ σ᾿ ἀγαπῶ; καὶ ποῦ δὲν εἶναι μνῆμα;
Ἐπάνω, κάτω, εἰς τὴν γῆν, τὰς σφαίρας τὰς λοιπάς;
Παντοῦ εὑρίσκεται, τὸ πᾶν θανάτου εἶναι κτῆμα·
Παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς…
Ἐδῶ, ἐδῶ! πρὶν τὴν ζωὴν ὁ θάνατος μαράνῃ
καὶ φθινοπώρου πρὶν ἰδεῖς ἡμέρας σκυθρωπάς·
ταχύτερον ὁ ἔρως σου ὁ μέγας θ᾿ ἀποθάνει·
πολὺ πρὶν παύσῃ ἡ ζωή, θὰ παύσης ν᾿ ἀγαπᾷς…
– Ὅταν ἡ νὺξ τὸν ἥλιον καλύπτῃ τῆς ἡμέρας
κι ὑπὸ νεφέλας θάπτεται τὸ φῶς ἀγριωπάς,
μυρίους βλέπει σχίζοντας τὰ σκότη της ἀστέρας…
Ἔρως καὶ φῶς εἶναι παντοῦ· παντοῦ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κόρον καὶ λήθην ἡ ψυχή, πρὶν ἢ ἐκπνεύσῃ, πνέει·
καὶ τῆς ἀγάπης ἡ στιγμὴ πολλὰς ἔχει τροπᾶς·
τοῦ μακροτέρου ἔρωτος βραδύτερον ἐκπνέει
κι ἡ βραχυτέρα ὕπαρξις· ἐδῶ νὰ μ᾿ ἀγαπᾷς!
– Κι ἐδῶ, κι ἐδῶ θὰ σ᾿ ἀγαπῶ, κι ὑπὸ τὴν γῆν, κι ἐπάνω,
καὶ εἰς θανάτου ἔρεβος, κι εἰς βίου ἀστραπάς.
Δὲν εἶναι χῶμα ἡ ψυχή· ποτὲ δὲν θ᾿ ἀποθάνω.
Εἶναι ζωὴ κι ὁ θάνατος, ὁπόταν ἀγαπᾷς!

*Ευχαριστώ το Νίκο Κυριακίδη που μου το έστειλε, ο οποίος με τη σειρά του ευχαριστεί την pentanostimi και το http://aritalogia.blogspot.gr/ για την φιλία και την ανάρτησή της.